SLM-vlucht wijkt uit naar Guyana
Suriname heeft het weer voor elkaar: een SLM-vlucht uit Belém kon woensdagavond 21 januari niet landen op Zanderij, omdat de verkeerstoren op dat moment niet operationeel bemand zou zijn geweest. Het toestel, vlucht PY9914, moest uitwijken naar Georgetown, Guyana. Geen landing op de Johan Adolf Pengel luchthaven, maar een omweg naar de Cheddi Jagan International Airport. En daarmee is de vraag niet meer óf dit erg is, maar: hoe kán dit?
Want laten we eerlijk zijn: dit is geen “klein technisch dingetje”. Een onbemande of niet-actieve toren is niet een detail in het systeem — het ís het systeem. Zonder luchtverkeersleiding heb je geen veilige coördinatie van landingen, geen duidelijke instructies voor taxiën, geen controle op baanbezetting. Dan is de conclusie simpel: een commerciële vlucht kan onder normale omstandigheden niet “gewoon even” landen. Dat is geen luxe, dat is basisveiligheid.
Een uitwijking is niet gratis
Zo’n uitwijking klinkt op papier bijna routineus: “toestel wijkt uit.” Maar in werkelijkheid is het chaos. Passagiers stranden, aansluitingen vervallen, crew-uren lopen door, brandstofkosten stijgen, afhandeling moet opeens in een ander land geregeld worden. En het ergste? De communicatie die reizigers verwachten — helder, snel, menselijk — blijkt in zulke situaties vaak het eerste dat verdwijnt.
En ondertussen kijkt de wereld mee. Zanderij is de internationale voordeur van Suriname. De plek waar diaspora terugkomt, zakenmensen landen, toeristen binnenkomen, en waar het land zichzelf presenteert als stabiel en georganiseerd. Als daar op cruciale momenten niemand zit op de toren, dan is de boodschap aan de buitenwereld keihard: Suriname heeft de basis niet op orde.
Wat zegt Paramaribo?
In een radiogesprek met Chas Warning, die in Paramaribo woont en de situatie lokaal volgt, komt vooral één thema steeds terug: dit soort incidenten gebeurt niet in een vacuüm. Je krijgt dit niet door één foutje van één persoon. Dit wijst meestal op een ketting van problemen: rooster, personeel, verantwoordelijkheden, en de manier waarop instanties met elkaar (niet) communiceren.
En dan komen we bij de kern: het publiek wil niet alleen weten wat er misging, maar vooral waarom het mis kon gaan.
Vier scenario’s die niemand hardop wil zeggen – maar iedereen wel denkt
Er zijn grofweg vier verklaringen die rondzingen wanneer een verkeerstoren “ineens” niet draait. Niet als harde conclusie, maar als serieuze mogelijkheden waar je als samenleving wél naar móét durven kijken.
1.Personeelstekort en roosterproblemen
Luchtverkeersleiding is specialistisch werk. Je vervangt een gecertificeerde verkeersleider niet met “even iemand anders”. Als de bezetting krap is, kan één ziekmelding of miscommunicatie direct een gat slaan.
2. Onrust of conflict in de sector
In oktober 2025 was er óók een incident waarbij vluchten niet konden landen en er werd gesproken over ziekmeldingen onder verkeersleiders. Dat heeft het vertrouwen beschadigd, en het maakt dat mensen nu meteen denken: “Is dit wéér zoiets?” Als dat zo is, dan heb je niet alleen een operationeel probleem, maar ook een arbeidsrelatie die op springen staat.
3. Logistiek falen
Zanderij ligt niet om de hoek. Als vervoer, shift-overdracht of planning mislukt, kan er een moment ontstaan waarin “de ene ploeg weg is en de andere nog niet binnen.” En ja, dat klinkt absurd — maar precies dát is wat het zo pijnlijk maakt.
4. Geen noodplan (of niemand durft de knop om te zetten)
Als een toren niet bemand is, moet er een noodscenario zijn. Een back-up team, escalatieprotocol, directe coördinatie tussen luchthaven, veiligheidsdiensten en betrokken ministeries. Als dat plan ontbreekt, of als iedereen naar elkaar kijkt en niemand de eindverantwoordelijkheid pakt, dan zie je dit gebeuren.
Dus: wie is verantwoordelijk?
En hier wordt het interessant, want in Suriname is verantwoordelijkheid soms als een hete aardappel: iedereen voelt hem branden, maar niemand wil hem vasthouden. De luchthaven heeft een beheerorganisatie. De luchtverkeersleiding heeft operationele verantwoordelijkheden. De overheid draagt politieke eindverantwoordelijkheid voor een nationale infrastructuur die moet functioneren. En SLM zit daar middenin als nationale carrier die het vertrouwen van reizigers elke dag opnieuw moet verdienen.
Maar als puntje bij paaltje komt, wil het publiek één ding: een duidelijke verklaring. Niet vaag, niet in mistige woorden, maar concreet:
-
- Wie was verantwoordelijk voor de bezetting?
- Welke protocollen zijn gevolgd?
- Wie heeft de beslissing genomen om niet te landen?
- En vooral: wat wordt vanaf vandaag anders?
De echte schade is vertrouwen
Het gaat hier niet alleen om een vliegtuig dat in Guyana staat. Het gaat om vertrouwen. In de staat van onze infrastructuur. In onze planning. In de volwassenheid van onze organisatie als land.
Zanderij is geen buurthuis. Dit is een internationale luchthaven. Als daar een toren leeg kan zijn op een moment dat een SLM-vlucht moet landen, dan hebben we niet alleen een logistiek probleem — dan hebben we een bestuursvraag.
En zolang die vraag niet eerlijk beantwoord wordt, blijven we dit soort momenten houden. Momenten waarop Suriname zichzelf weer een beetje kleiner maakt dan nodig is.
